Arkasından Sonrası ve Üç Kutu Uyku Hapı

ARKASINDAN SONRASI ve ÜÇ KUTU UYKU HAPI

o akşam beni aradığınızı varsayarsak

sakarya'ya bira içmeye çağırdığınızı ya da bilmem kimin evine playstation oynamaya

ya da ders çalışmaya

veya bir sevgilimin olduğunu varsayarsak eğer

şu an ellerimde üç kutu uyku hapı değil de bira bardağı ya da playstation kolu,

kalem ya da sevgilimin elleri olurdu

şu an istesem yüzyıllardır insanoğlunun merak ettiği tüm soruların cevabına kavuşabilirim

yıllardır metafizikçilerin, din adamlarının, filozofların kafa patlattığı soruların cevabına

ölümden sonra hayat var mı?

ruh var mı?

ölünce ruh bedenden ayrılır mı?

ölen bedenlere ne oluyor ya da ruhlara?

tüm varlık felsefesi avucumun içinde

şu an istesem tüm bu soruların cevabına bir çırpıda ulaşabilirim

yaşamak ya da ölmek bir tercih meselesi

dünyaya gelirken herhangi bir irade sahibi değil hiç kimse

ben şu yaşıma kadar “dünyaya bilerek ve isteyerek geldim, çok da iyi oldu, güzel de oldu” diyen kimseyi görmedim

ama ölüm öyle değil

ölüm tam olarak bir tercih meselesi

sanki çok uyuma problemi yaşıyormuş gibi önce bir tane uyku hapı içip ardından tüm kutuları bitirmek

camı açıp bizimkiler dizisindeki baykuş gibi dışarı bakar gibi yaparak

-dışarıda hayat var çünkü, dahil olamadığımız bir sürü hayat.-

birden aşağı atlamak

bileklerini kesmek

ucuz bi doldurma parfüm dükkanına girmiş gibi ocağı açıp gazı koklamak

“ben kendimi pikachu zannediyordum aslında” deyip balkondan atlamak

boş şırıngayı damara basmak

ölü bedenini bulacak insanları hiç düşünmeden kendini asmak

hepsi bir tercih meselesi

ve şu an ölüm benim keyfimi beklemekte

-azrail faktörünü saymazsak-

istesem her an ölüme çat kapı gidebilirim

“ocakta yemeğim var, çok oturmayacağım” deyip saatlerce evinizde oturan komşu teyzeler gibi

evet.

evet, bu yazı bir türlü kendini topluma benimsetememiş birinin yazıları.

kardeşi olunca üzerindeki ilgi azalan

ilkokulda bir sürü barbie bebeği olmasına rağmen sınıfa barbie bebeğini getirip oynayan kıza imrenerek bakan

-çünkü onda o kadar özgüven yok-

ortaokulda yaşıtları biriyle çıkarken,

yani tenefüslerde bir sağ bir sola hiçbir şey konuşmadan yürürken,

 kimsenin onla çıkmak istemediği

lisede konuşmalara dahil olamadığı için en arka sırada oturup kitap okuyan

son sınıfta belki üniversite farklı olur, orada yeniden başlarım her şeye umuduyla

deli gibi çalışan

ve kendi şehrinden uzak bir özel okulu kazanan

kendini sevdirecek ve sevecek adam gibi birini bulamayan

arkadaş ayrılması olduğu en yakın arkadaşının bir önceki sene beraber kurdukları hayallerin hepsini bir bir gerçekleştirirken

kendisinin hala oturup ders çalıştığı

hala bir şeyler olmayı becerememiş birinin yazıları bunlar

“bireyin mutluluğu, içinde bulunduğu topluma bağlıdır” der sıkıcı mavi kaplı bir kitap

aynı havayı soluduğu, aynı toprak parçası üzerinde yaşadığı, aynı dili konuştuğu insanlara yardım etmeyi denemiş bir insanın yazıları

yaşlı teyzeleri karşıdan karşıya geçirirken yankesici muamelesine uğrayan

çocuklarla oyun oynayayım derken yalçın abi'ye çıkan çocuk kaçırıcısı insanlarla bir tutulan

annesine sevgi gösterisi yaptığında “gene ne parası isteyeceksin?” tepkisiyle karşılaşan

ülkesindeki bazı şeylerin gidişatını beğnemeyip eylem yaparken biber gazı yutan

her şekilde, her yerde yanlış anlaşılan birinin yazıları

evet.

ve şu an, muhtemel ebedi sonsuzluğa, huzura kavuşmak için ne ailesine ne komşularına ne okula ne arkadaşlarına ne de devlete muhtaç olan birinin yazıları.

Gözem Turan